Jeszcze pół roku wcześniej przekonanie o zmierzchu państw narodowych było wbijane w świadomość społeczną większości krajów, stając się niejako „złem zasługującym na bezwzględne potępienie”. Czy dzisiaj, pod ciśnieniem światowego kryzysu, nacjonalizm wraca do łask ? Tak, ale nie zdrowy i uczciwy.
Warto przy okazji publikacji niniejszego artykułu przypomnieć nerwowe reakcje Brukseli na „wybryki” niedawno tragicznie zmarłego Jörga Haidera, a także aroganckie ataki prasy niemieckiej za rzekomo nacjonalistyczne tendencje w Polsce. Pod ciśnieniem światowego kryzysu ujawniło się jednak nowe „pragmatyczne podejście do nacjonalizmu”. Tak jak interwencjonizm państwowy, tak też nacjonalizm stał się „dobry”, ale nie zawsze.
Od początku idea walki z nacjonalizmem miała podwójne dno. Z jednej strony, stanowiła krzyżówkę dwóch dawno wytartych argumentów politycznych: że narody są przejściowym wytworem historycznym, a więc nadchodzi czas (błąd logiczny!) ich unicestwienia, a dodatkowo, iż można wybierać między handlem a wojną, co stało się ulubioną tezą liberalizmu ekonomicznego.
To zaczęło się załamywać...
