Rozpoznanie istoty współczesnego, globalnego kryzysu będzie miało podstawowe znaczenie dla wypracowania skutecznych metod jego przezwyciężenia oraz ukształtowania zdolności trwałego rozwoju (sustainable development) światowej społeczności. Ułatwi uzasadnienie konieczności pilnego przeprowadzenia ekohumanistycznej przemiany cywilizacyjnej - warunku uniknięcia globalnej katastrofy.
Ekohumanizm to partnerskie współdziałanie dla dobra wspólnego wszystkich ludzi, ich następców i środowiska przyrodniczego, powszechnie wspomagane nauką i wysoką techniką oraz kulturą informacyjną.
W świetle moich systemowych badań kryzys ten jest skutkiem utraty – przy obecnym poziomie rozwoju nauki i techniki oraz organizacyjnej bezwładności - zdolności dostosowywania form życia światowej społeczności (infrastruktury, techniki, ekonomiki, aksjologii, i in.) do nowych, szybko wraz z tym rozwojem zmieniających się uwarunkowań jej życia (dostępności zasobów naturalnych, stanu środowiska przyrodniczego i innych). Przywrócenie tej zdolności wymaga odrzucenia socjal-darwinistyczego egoizmu na rzecz aksjologii dobra wspólnego/wspólnego interesu i wraz z tym ukształtowania informacyjnych podstaw dalekowzrocznego, partnerskiego współdziałania i gospodarowania w takich jakościowo nowych warunkach. Umożliwi to opanowanie zdolności przewidywania zmian w uwarunkowaniach życia oraz wyprzedzającego przeciwdziałania nadchodzącym zagrożeniom.
Obecny kryzys - finansowy i gospodarczy-, a także nadchodzący kryzys społeczny - to jawna faza od lat postępującego, globalnego kryzysu, przejawiającego się wyczerpywaniem źródeł zasobów naturalnych oraz silną degradacją środowiska przyrodniczego.
Ten obecny kryzys jest najprawdopodobniej skutkiem przyjęcie przed laty, około 1970 roku, błędnej – „zerowego wzrostu” - strategii przezwyciężania kryzysu globalnego - w odpowiedzi na słynne wezwania Sekretarza Generalnego ONZ U-Thanta do pilnej przebudowy systemu światowego celem uniknięcia globalnej katastrofy . Ta patologiczna strategia byłaby następstwem rozpoznania – metodami symulacji komputerowej groźnych dla światowej społeczności konsekwencji pozostawienia ówczesnych krótkowzrocznych stosunków społecznych.
Jest to poszerzona wypowiedź podczas plenarnego posiedzenia Komitetu Prognoz „Polska 2000 Plus” przy Prezydium PAN nt: WSPÓŁCZESNY KRYZYS ŚWIATOWEJ GOSPODARKI A DŁUGOFALOWE IMPLIKACJE ROZWOJU POLSKI, w dn. 25 luty 2009 r.
(aby przeczytać cały artykuł pobierz plik)
Pobierz plik
